Zelfportret in woorden #3

In de tweede of derde les van de conversatiecursus Nederlands voor Beginners stel ik meestal de vraag: “Wat zijn je hobby’s?”. De studenten leren daarmee een paar leuke werkwoorden die hen interesseren en die we later kunnen gebruiken om te oefenen met de werkwoordtijden.

“Mijn hobby’s zijn: reizen, basketballen, film kijken, lezen, skiën…”

Soms zit er een slimmerik bij die mij dezelfde vraag durft te stellen. “En jij? Wat zijn jouw hobby’s?” Heel knap, ik hou van slimme studenten, maar ze moeten natuurlijk niet tè slim worden. Want ik moet bekennen dat ik op zo’n moment met mijn mond vol tanden zit. Wat zijn mijn hobby’s eigenlijk? De afgelopen jaren ben ik werk en hobby zo gaan verweven dat ik ze niet meer los van elkaar kan zien.  Veel te ingewikkeld om in een paar simpele Nederlandse werkwoorden uit te leggen. Daarom grijp ik maar terug naar mijn oude rijtje: “Mijn hobby’s zijn: pianospelen (maar wanneer heb ik die valse piano eigenlijk voor het laatst aangeraakt?), lezen (doe ik dat eigenlijk nog wel?), schrijven (geen commentaar) en tekenen (oké, dat doe ik nog wel eens)”

De studenten zitten dan op hun beurt met hun mond vol tanden. Bij les twee of drie zijn ze namelijk nog niet in staat om spontaan te reageren in het Nederlands: “Hé, speel eens een moppie?” of “lees eens een stukje voor uit je boek” of “laat eens een tekening zien?” of “wat vind jij een mooi boek?”  Goddank knikken ze alleen maar en schrijven in hun schriftje hun nieuwste hobby: “Nederlands leren”.

Zelfportret in woorden #2

Dilemma.
Ik hou van daglicht en zonlicht. Het kan me niet lang genoeg licht blijven. Van (zon-)licht knap ik zienderogen op.  Nu de herfst officieel is ingetreden heb ik het gevoel weer voor lange tijd afscheid te moeten nemen van iets waar ik het meest van hou. Een verdrietige zaak.

Tegelijkertijd ben ik nachtbraker.Tegen een uur of elf, twaalf  ‘s nachts kom ik tot leven en ben ik in staat om compleet nieuwe projecten te starten, zoals een website ontwerpen, een existentiële discussie op Twitter, een opiniestuk of een nieuwsbrief schrijven, uitgebreid research doen of zomaar een nieuw schilderij opzetten, terwijl ik weet dat ik dan tot diep in de nacht bezig zal zijn. Te diep.

Want ik hou ook van slapen. Niets is zo heerlijk als je ogen sluiten, je spieren ontspannen en je brein offline zetten. Sommige mensen kunnen toe met vijf uur slaap. Ik slaap graag minimaal een uurtje of 8 als het kan.

There you have it.

Als ik de nachtbraker in mij gewoon zijn gang laat gaan, kan ik bergen verzetten. Maar dan ga ik heel laat naar bed en slaap ik een gat in de dag. In de zomer is dat niet zo’n punt. De dag is daarna nog lang genoeg. Maar nu is dat doodzonde! Want dan mis ik minimaal de helft van mijn geliefde daglicht en dat is al zo weinig.

Als ik echter de slaper in mij voorrang geef en netjes op tijd naar bed ga om ‘s morgens bij het krieken van de partij te zijn, dan mis ik mijn meest productieve en creatieve tijd van de dag. Dan zal ik overdag heus mijn taakjes wel doen maar mis ik de nachtelijke momenten van inspiratie en worden er vooralsnog geen bergen verzet. Dan knap ik zienderogen af.

Wat te doen?

 

Zelfportret in woorden #1

Ik draag graag zwart omdat ik denk dat het afkleedt.
Zwart heeft ook nadelen. Het is somber, je valt weg tegen een donkere sterrenhemel en elke blonde haar die je hoofdhuid verlaat blijft er zichtbaar op liggen. Om nog maar te zwijgen over roos.
Zwart heeft ook voordelen. Zwart kleedt af.

Groot nieuws op prinsjesdag!

Ik zou het volkomen begrijpelijk vinden als onze Koningin morgen op Prinsjesdag aankondigt dat zij haar kroon over een paar maanden aan Willem-Alexander zal overdragen. Bijvoorbeeld op 1 februari, de dag na haar verjaardag en de dag vóór de huwelijksdatum van W.A.

Misschien moet ik zeggen dat zij de TROON zal overdragen, hoewel dat ding waar zij morgen in plaatsneemt (een Koningin gaat niet zitten maar neemt plaats) loodzwaar is. Overdragen zou geen gemakkelijke opgave zijn. Dus welbeschouwd is dat ook niet zo’n gelukkige uitdrukking. ‘Het estafettestokje doorgeven’ lijkt me evenmin gepast. Een Koningin loopt geen estafette, die zwaait de scepter. Oké dan. Morgen kondigt zij aan dat zij over een paar maanden de scepter zal doorgeven aan haar oudste zoon.

Waarom morgen? De Troonrede is niet echt een gelegenheid om persoonlijke mededelingen te doen, hoewel iedereen is er en de camera’s lustig snorren. Maar bedenk dat de Miljoenennota vorige week al bekend geworden, daar is inhoudelijk niets nieuws meer over te melden.  Zo’n Troonrede stelt dus niets meer voor. De kans is dan groot dat de media in arren moede maar weer over de  stoute dingen en nazaten van Prins Bernard beginnen (NOS) of – erger nog – de kleding van de leden van het Koningshuis aan een kritische beschouwing gaan onderwerpen (RTL Boulevard). Nee, dan kun je als Majesteit beter zelf een leuke scoop bedenken. Dat verklaart meteen ook die drie ton die je op de begroting hebt laten zetten voor een nieuwe website (update noodzakelijk!) dus daar zeuren die vervelende journalisten dan ook niet meer over. Nieuws: Een nieuwe koning, een nieuwe koningin. Daar zal het morgen over gaan.

Vinden wij dat erg? Welnee. Wij houden wel van een feestje, zeker in de duistere dagen na Kerstmis in tijden van kredietcrisis, bezuinigingen en terrorisme.  Iedereen heeft nog wel ergens een oranje vuvuzela of opblaaskroon liggen, dat komt helemaal goed. Het is immers  niet Willem-Alexander op wie wij zozeer zitten te wachten, het is Koningin Máxima. Als Hare Majesteit morgen aankondigt dat Máxima onze nieuwe koningin wordt, zullen alle stemmen om de invloed van de koningin op de regering te beperken definitief verstommen en wordt het Koningshuis gewoon weer voor tientallen jaren veiliggesteld. Het ultieme charme-offensief. De ultieme redding. Ik zou het doen, als ik Hare Majesteit was.

 

 

 

Noorderlicht. Schetsboek #2

Ik ben van plan om naar de fototentoonstelling van Noorderlicht te gaan. In het magazine van deze tentoonstelling zag ik een foto van Niene.nu met als thema ‘volgende halte’, die mij intrigeerde. Op basis van die foto is deze schets ontstaan.

Wachten. Potlood + pigma micron pen

Schetsboek #1

Gisteravond vertelde iemand dat ze weliswaar in een klein appartement woonde, maar dat het uitzicht op de stad geweldig was.

Dat bracht mij ertoe om mijn nieuwe Moleskine schetsboek in gebruik te nemen en deze tekening te maken.

 

Room with a view. Pigma micron pen en kleurpotlood. Moleskine Large sketchbook

 

Eigen werk: IJsselmeer