De kaft inspireert al...

Afijn. Het begin is er.

Je vindt mijn One Sketch verzameling hier: http://photobucket.com/onesketchaday

Schetsboek #5

Schetsboek #6

Ook nog op linnen geschilderd vandaag. Naar Erich Heckel. Duits expressionistisch schilder. Ik vind de Duitse expressionisten heel interessant, bezocht twee jaar geleden de expositie in het Groninger Museum. Hier de originele houtsnede van Heckel.

Hieronder mijn plagiaat, gefotografeerd toen de verf nog nat was.

30 x 40 cm

“De nieuwe mens is overal. Hij is dikker, hij praat harder en vlugger maar niet duidelijker,” ratelt Matthijs van Nieuwkerk vanaf zijn autocue, “hij steekt zijn middelvinger op, hij is eerder bereid een medemens uit te schelden, op zijn gezicht te slaan. Hij zal iedereen laten weten dat hij hier op aarde is. Respect!”.

Dat zal ongetwijfeld op de kaft staan. Net als de naam HJA Hofland. Maar zodra die aan het woord komt, lijkt hij zich volledig van het boek te willen distantiëren. Lijkt. Want geschreven heeft hij het wel degelijk. Samen met fotograaf Roel Visser. En een mening heeft hij ook.
Maar er stond een olifant in de kamer, zoals de Engelsen zeggen.

Tegenover de auteurs zitten namelijk  Matthijs van Nieuwkerk en Claudia de Breij. Twee exponenten van politiek-correct Nederland die de moraal voor ons bewaken. Luister maar naar Matthijs:
“Er staan sommige foto’s in het boek waarvan ik precies vermoed wat jullie bedoelen te zeggen en ik denk dat ik dat ook onderschrijf, en ik vraag me ook af, wie ben ik eigenlijk dat ik veroordeel dat mensen hun rug tatoeëren en een dikke buik hebben. Misschien zijn ze wel hartstikke gelukkig en dansen ze de hele dag de horlepiep!”
En Claudia: “Maar wat léért ons dit boek?”

Roel Visser probeert het nog even. “Waarom zou je niet mogen oordelen? waarom zou je iets niet stijlloos mogen vinden? Schaamteloos? Ordinair?”

Maar Hofland heeft zich al helemaal overgeleverd aan de politiek-correcte kul. “Het boek is diagnostisch. Er staat nergens in het boek dat er iets mis mee is. Een vaststelling van feiten.” En snel vlucht hij in een anekdote uit de Tweede Wereldoorlog die niets maar dan ook niets met het onderwerp te maken heeft, maar veilig aanvoelt in dit hol van de politiek-correcte leeuw. Oordelen mag alleen als je over Hitler spreekt, anders niet. En, eh, getatoeerde mensjes zijn juist heel interessánt. Dankjewel Schiffmacher voor je interessante boek over deze exotische en uitermate boeiende subcultuur.

Hoe banger je bent om hardop te oordelen over andere mensen, hoe meer je juist uit de hoogte denkt. Ik noem het Neokolonialisme in z’n puurste vorm. Multiculti-waanzin. Om de hete breij heen dansen. Je kop in het zand steken. De olifant in de kamer laten staan.

Luister. Tatoeages zijn dom, want onherroepelijk. En bovendien zijn ze erg lelijk en een arm of lijf vol tatoeages is ongelofelijk ordinair. Zelfs als het in de mode is bij “mensen met een heel gezond verstand die misschien wel plato lezen” (Matthijs). Zelfs dan.

Dat is mijn mening en die laat ik met schaamteloos harde en snelle stem horen. Ik steek er nog net niet mijn middelvinger bij op. Uit respect.

bekijk hier de uitzending >>

We kregen het houten diertje als cadeau voor ons nieuwe huis. Dat is dus inmiddels al achttien jaar geleden. Tijdens de eerste herfsstorm brak één van de vleugels af. Die kwam meters verderop tussen de planten terecht. In de daaropvolgende lente moest de andere vleugel, die zich de hele winter kranig had geweerd, eraan geloven. Ik heb beide vleugels nog een poosje bewaard. Misschien kon ik de vogel nog oplappen. Maar dat zat er helaas niet in, dus na een paar jaar verdwenen de vleugels in de prullenbak. De papegaaienromp  is gewoon gebleven. Achttien jaar oud inmiddels, een gehavend lijfje, maar het kopje kijkt nog net zo verbaasd als aan het begin. Achttien jaar trouwe dienst. Ik ga hem voordragen voor een lintje.

Ik rook waarschijnlijk wel het meest van allemaal.

“Mijn hobby’s zijn: reizen, basketballen, film kijken, lezen, skiën…”

Soms zit er een slimmerik bij die mij dezelfde vraag durft te stellen. “En jij? Wat zijn jouw hobby’s?” Heel knap, ik hou van slimme studenten, maar ze moeten natuurlijk niet tè slim worden. Want ik moet bekennen dat ik op zo’n moment met mijn mond vol tanden zit. Wat zijn mijn hobby’s eigenlijk? De afgelopen jaren ben ik werk en hobby zo gaan verweven dat ik ze niet meer los van elkaar kan zien.  Veel te ingewikkeld om in een paar simpele Nederlandse werkwoorden uit te leggen. Daarom grijp ik maar terug naar mijn oude rijtje: “Mijn hobby’s zijn: pianospelen (maar wanneer heb ik die valse piano eigenlijk voor het laatst aangeraakt?), lezen (doe ik dat eigenlijk nog wel?), schrijven (geen commentaar) en tekenen (oké, dat doe ik nog wel eens)”

De studenten zitten dan op hun beurt met hun mond vol tanden. Bij les twee of drie zijn ze namelijk nog niet in staat om spontaan te reageren in het Nederlands: “Hé, speel eens een moppie?” of “lees eens een stukje voor uit je boek” of “laat eens een tekening zien?” of “wat vind jij een mooi boek?”  Goddank knikken ze alleen maar en schrijven in hun schriftje hun nieuwste hobby: “Nederlands leren”.

Tegelijkertijd ben ik nachtbraker.Tegen een uur of elf, twaalf  ‘s nachts kom ik tot leven en ben ik in staat om compleet nieuwe projecten te starten, zoals een website ontwerpen, een existentiële discussie op Twitter, een opiniestuk of een nieuwsbrief schrijven, uitgebreid research doen of zomaar een nieuw schilderij opzetten, terwijl ik weet dat ik dan tot diep in de nacht bezig zal zijn. Te diep.

Want ik hou ook van slapen. Niets is zo heerlijk als je ogen sluiten, je spieren ontspannen en je brein offline zetten. Sommige mensen kunnen toe met vijf uur slaap. Ik slaap graag minimaal een uurtje of 8 als het kan.

There you have it.

Als ik de nachtbraker in mij gewoon zijn gang laat gaan, kan ik bergen verzetten. Maar dan ga ik heel laat naar bed en slaap ik een gat in de dag. In de zomer is dat niet zo’n punt. De dag is daarna nog lang genoeg. Maar nu is dat doodzonde! Want dan mis ik minimaal de helft van mijn geliefde daglicht en dat is al zo weinig.

Als ik echter de slaper in mij voorrang geef en netjes op tijd naar bed ga om ‘s morgens bij het krieken van de partij te zijn, dan mis ik mijn meest productieve en creatieve tijd van de dag. Dan zal ik overdag heus mijn taakjes wel doen maar mis ik de nachtelijke momenten van inspiratie en worden er vooralsnog geen bergen verzet. Dan knap ik zienderogen af.

Wat te doen?