Op 3 februari opende ik het boekje ‘One Sketch a Day’ en begon te tekenen. Tot nog toe is het nog elke dag gelukt, maar mijzelf kennende weet ik dat het spannend wordt of ik dit een jaar lang volhoud. Dat moet toch niet moeilijk zijn, denk je. Maar dan ken je mij nog niet.
De kaft inspireert al...
Afijn. Het begin is er.
Je vindt mijn One Sketch verzameling hier: http://photobucket.com/onesketchaday
Lang niet getekend of geschilderd, maar deze week weer een poging gewaagd. Een sprookje (acrylverf en glaze gelpen) en een oefening met kammen (pigma brush pen en potlood).
Schetsboek #5
Schetsboek #6
Ook nog op linnen geschilderd vandaag. Naar Erich Heckel. Duits expressionistisch schilder. Ik vind de Duitse expressionisten heel interessant, bezocht twee jaar geleden de expositie in het Groninger Museum. Hier de originele houtsnede van Heckel.
Hieronder mijn plagiaat, gefotografeerd toen de verf nog nat was.
30 x 40 cm
Gisteren keek ik met een half oog naar De Wereld Draait Door. Dat doe ik wel eens om op de hoogte te blijven van wat de elite bezighoudt. Te gast waren H.J.A. Hofland en Roel Visser, omdat ze een boek hebben gepubliceerd. Platter en dikker, heet het boek. Dat belooft wat.
“De nieuwe mens is overal. Hij is dikker, hij praat harder en vlugger maar niet duidelijker,” ratelt Matthijs van Nieuwkerk vanaf zijn autocue, “hij steekt zijn middelvinger op, hij is eerder bereid een medemens uit te schelden, op zijn gezicht te slaan. Hij zal iedereen laten weten dat hij hier op aarde is. Respect!”.
Dat zal ongetwijfeld op de kaft staan. Net als de naam HJA Hofland. Maar zodra die aan het woord komt, lijkt hij zich volledig van het boek te willen distantiëren. Lijkt. Want geschreven heeft hij het wel degelijk. Samen met fotograaf Roel Visser. En een mening heeft hij ook.
Maar er stond een olifant in de kamer, zoals de Engelsen zeggen.
Tegenover de auteurs zitten namelijk Matthijs van Nieuwkerk en Claudia de Breij. Twee exponenten van politiek-correct Nederland die de moraal voor ons bewaken. Luister maar naar Matthijs:
“Er staan sommige foto’s in het boek waarvan ik precies vermoed wat jullie bedoelen te zeggen en ik denk dat ik dat ook onderschrijf, en ik vraag me ook af, wie ben ik eigenlijk dat ik veroordeel dat mensen hun rug tatoeëren en een dikke buik hebben. Misschien zijn ze wel hartstikke gelukkig en dansen ze de hele dag de horlepiep!”
En Claudia: “Maar wat léért ons dit boek?”
Roel Visser probeert het nog even. “Waarom zou je niet mogen oordelen? waarom zou je iets niet stijlloos mogen vinden? Schaamteloos? Ordinair?”
Maar Hofland heeft zich al helemaal overgeleverd aan de politiek-correcte kul. “Het boek is diagnostisch. Er staat nergens in het boek dat er iets mis mee is. Een vaststelling van feiten.” En snel vlucht hij in een anekdote uit de Tweede Wereldoorlog die niets maar dan ook niets met het onderwerp te maken heeft, maar veilig aanvoelt in dit hol van de politiek-correcte leeuw. Oordelen mag alleen als je over Hitler spreekt, anders niet. En, eh, getatoeerde mensjes zijn juist heel interessánt. Dankjewel Schiffmacher voor je interessante boek over deze exotische en uitermate boeiende subcultuur.
Hoe banger je bent om hardop te oordelen over andere mensen, hoe meer je juist uit de hoogte denkt. Ik noem het Neokolonialisme in z’n puurste vorm. Multiculti-waanzin. Om de hete breij heen dansen. Je kop in het zand steken. De olifant in de kamer laten staan.
Luister. Tatoeages zijn dom, want onherroepelijk. En bovendien zijn ze erg lelijk en een arm of lijf vol tatoeages is ongelofelijk ordinair. Zelfs als het in de mode is bij “mensen met een heel gezond verstand die misschien wel plato lezen” (Matthijs). Zelfs dan.
Dat is mijn mening en die laat ik met schaamteloos harde en snelle stem horen. Ik steek er nog net niet mijn middelvinger bij op. Uit respect.
Een probeerseltje. Meer is het eigenlijk niet.
Potloodtekening in mijn schetsboek
Het belangrijkste nieuws van deze week. Harry Muskee overleden. In mijn schetsboek heb ik met acrylverf een kleurrijk landschap gemaakt. Als achtergrond. Voor Harry.
Pagina uit mijn schetsboek
In onze tuin, vlak bij de schuur, staat een papegaaien-vogeltje. Hij is ongeveer twintig centimeter lang en staat op een metalen pootje. De lichtblauwe en donkerblauwe verf is flink aan het afbladderen. Dat is ook geen wonder als je bedenkt hoeveel zomers, herfsten, winters en lentes het beest inmiddels heeft doorstaan. Vroeger had deze vrolijke vogel twee vleugeltjes, eveneens van blauwgeverfd hout, met een aerodynamische vormgeving. Nee, vliegen kon hij niet, maar zodra er een zuchtje wind opstak begonnen de vleugels klepperend rond te draaien. Leuk om te zien en te horen.
We kregen het houten diertje als cadeau voor ons nieuwe huis. Dat is dus inmiddels al achttien jaar geleden. Tijdens de eerste herfsstorm brak één van de vleugels af. Die kwam meters verderop tussen de planten terecht. In de daaropvolgende lente moest de andere vleugel, die zich de hele winter kranig had geweerd, eraan geloven. Ik heb beide vleugels nog een poosje bewaard. Misschien kon ik de vogel nog oplappen. Maar dat zat er helaas niet in, dus na een paar jaar verdwenen de vleugels in de prullenbak. De papegaaienromp is gewoon gebleven. Achttien jaar oud inmiddels, een gehavend lijfje, maar het kopje kijkt nog net zo verbaasd als aan het begin. Achttien jaar trouwe dienst. Ik ga hem voordragen voor een lintje.
Op het strand ben ik niet de dikste. Ik ben niet de dunste.
Ik ben niet de witste en ook niet de bruinste.
Ik ben niet de langste, noch de kortste.
Ik ben niet de oudste en ook niet de jongste.
Ik ben niet de domste maar ook niet de slimste.
Van de vreemde talen spreek ik niet de minste maar evenmin de meeste.
Ik versta van Grieks niet het meeste maar ook niet het minste.
Ik zwem niet in het ondiepste maar ook niet in het diepste.
Ik rook waarschijnlijk wel het meest van allemaal.
